ا رهزن شب قافله شد خواب دو چشمم

اي رهزنِ شب ،قافله شد خواب دو چشمم
صدبار ِ شتر گوهر سيماب دوچشمم!
برخيز و به تاراج ببَر ديده یِ ما را
تا ناله كُند تاجر بي تاب دو چشمم..!
از كوه جدايي بِرسان خويش ، بيانداز
در رود خروشنده و پرآب دوچشمم
تا صبحِ سحر درشبِ من اسب بتازان!
در زير نم و سايه مهتاب دو چشمم
بر ديده حراص افكن وچون عكس پلنگي
لرزان بنَما پهنه ی مرداب دو چشمم
اي رهزن شب ، خُفته سپهرم، تو كجايي؟!
با تيغ بزن بر رگِ خوناب دوچشمم!