هوا آن سوی ِ چشمانم بارانیست

هوا آن سوی ِ چشمانم بارانیست
سکوتم تحفه ی ِ رنجی پنهانی ست

به شمع آغشته میماند خورشیدم
فراز ِ تپه ای ماهی پیدا نیست

صدایی از درون با من می گوید
شروع ِ فصل ِ بیرحم ِتنهایی ست
.
پر میزند بر بامم سیاه ِ کلاغ و شب
به ویرانه ها میماندخانه بی چراغ و تب

میسوزدم میکوبد به در دست ِ سرد ِ باد
جز رفتنت تصویری نمی آورم بیاد

هوا آن سوی ِ چشمانم بارانیست
سکوتم تحفه ی ِ رنجی پنهانی ست

هوا را پنجه میسایم میبینی
نفس اطراف ِدستانم پیدا نیست

صدایی از درون با من می گوید
شروع ِ فصل ِ بیرحم ِ تنهایی ست
.
پر میزند بر بامم سیاه ِ کلاغ و شب
به ویرانه ها میماند خانه بی چراغ و تب

میسوزدم میکوبد به در دست ِ سرد ِ باد
جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد ...