بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
هُوَ الْحَيُّ :
ناقصيم، فکر می کنيم که کامليم. نمی دانيم توهّم می کنيم که دانسته‌ايم.گم شده‌ايم و خود را رسيده می انگاريم.
نمی شنويم و سرتکان می دهيم. کوريم و بصيرت را ادعا داريم. همه چيز می گوييم جز نمی دانم را ! و با اين همه، دست اندرکار راهنمايی ديگران می شويم! اينها همه مکرهای شيطانی است. دسيسه‌هایی است که از سوی جريان مخرب سرازير می شود. اينها تلبيس ابليس شقی است.
‌ما تا تسليم نشويم هر ادعايی کذب است.
هر حرکتی رياکارانه و مزورانه است و هر اظهاری، توّهم!
ما تا در خويش و به او، زنده نشويم بايد بدانيم که هر سخنی از حيات و هر ابرازی از وجود، ابلهانه و خام است.
باز کسی از خدا گفت و خود را ناشنوده انگاشتيم. از هدايت و نجات گفت و انگشت بر گوشهايمان فرو برديم و جامه برسرکشيديم.
‌باز منادی، توحيد را فرياد کرد و حقيقت را نشانه رفت اما ازخواب غفلت نپريديم و همچنان به بازی روزمره‌گی مشغول شديم. باز هشدارها را جدی نگرفتيم و طوفان حضور را که هر لحظه نزديک‌تر می شود باور نکرديم.
باز ممات را به حيات،حماقت را به شعور و اسارت را به آزادی ترجيح داديم.
ای وای بر ما اگر در اين واپسين آنات باز نگرديم و به آغوش خدا پناه نبريم!