سر به بالین می گذارم با خیالت ای صنم

سر به بالین می گذارم با خیالت ای صنم
خنجری از جنس یادت من به این دل میزنم

غرق رؤیا می شوم ، تا جان بگیرد آرزو
غصه هایت با دله رنجور من گردیده خو

می نشیند شبنم اشکم به مژگان سیه
از فراغت آب گردد شمع جان ای ماه و مه

بی تو و برق نگاهت جان نمی گیرد دلم
گم شدم اندر هیاهوی خیال باطلم

سینه را از داغ هجرانت دمادم سوختی
بی وفا این بی وفایی را کجا آموختی؟

دیده خونبارست و من لبریز از دلواپسی
باعث دیوانگی پس کی به دادم می رسی؟