گل من

گل من
گل من ستاره ی من تو صفای ماهتابی
نفسی حیات بخشی،تو شعاع آفتابی

به نگاه پر شکوهت که از آن ستاره ریزد
به دو چشم تو که اعجاز در آفتاب دارد

به دهان عطر خیزت که به خنده جان فزاید
به گل لطیف رویت که به نو بهار ماند

به تو ای فرشته ی من گل من ترانه ی من

اگرم بهانه ای هست برای زندگانی
گل من قسم به رویت تویی آن بهانه ی من

به گل بهشت یعنی نفس بهاری تو
به غم فراق یعنی غم بیکرانه ی من

به نگاه دلپذیرت به لبان بی نظیرت
که صفا گرفته از آن غزل و ترانه ی من

به کلام دلربایت که از آن کمال خیزد
به چراغ گونه هایت که از آن جمال خیزد

گل من، تو را نه اکنون همه عمر می پرستم