بهرام:

بهرام:
خدایا…
اگه نزدیک بودی
نه دعا می‌کردم،
نه التماس.
می‌ایستادم جلوت
و تمام این خشمِ چهل‌ساله رو
تو صورتت می‌گفتم.



نه با مشت،
با حقیقت.
با فریادی که از استخون رد شده.

می‌گفتم:
این همه درد رو دادی
و انتظار داشتی
ساکت باشم؟
قوی باشم؟
شکرگزار باشم؟

می‌گفتم:
اگه عدالت همینه،
پس من تمام عمرم
تاوان چی رو دادم؟

نمی‌خواستم بزنمت،
می‌خواستم واردت بشم؛
و مجبورِت کنم
درد رو بفهمی،
نه از بالا،
از وسطِ من.

چون بعضی زخم‌ها
با صبر خوب نمی‌شن،
با دیده شدن آروم می‌شن.


-