حرفامو میشنوی

حرفامو میشنوی
از لابه لای شعر اینجوری بهتره

اما بدون هنوز
شبهام بدون اشک محاله بگذره

بودی کنار من
اما چه سوت و کور من بودمو خودم

با این همه ولی
از گوشه گیریات خسته نمیشدم

تو با خودم که هیچ
با سایه ی منم حرفی نمیزدی

با این همه ولی
به شب نشینیِ دلم خوش اومدی

از چی برات بگم
وقتی نگفته هام با من اجین شده

حس میکنم دلم
غمگین ترین دله روی زمین شده

روزا که میگذرن
اما محاله که حسم عوض بشه

آخه هرشب یه ذره شعر
روحه خرابمو سمت تو می کِشه

امشب قراره که
با خاطرات تو بازم بشینمو

باز درد ودل کنم
با کاغذای شعر صبحو ببینمو

غرق خودم بشم
با قطره های اشک رو کاغذای خیس

این بیت آخره
اما همیشه شعر پایان قصه نیس...