بيت اخر/محسن يگانه/بخدا حر موقع اين اهنگو ميشنوم کلى خيس

بيت اخر/محسن يگانه/بخدا حر موقع اين اهنگو ميشنوم کلى خيس ميشم از اشک

حرفامو میشنوی از لابهلای شعر اینجوری بهترهاما بدون هنوز شبهام بدون اشک محاله بگذرهبودی کنار من اما چه سوت و کور من بودم وخودمبا این همه ولی از گوشه  گیریات خسته نمیشدمتو با خودم که هیچ با سایه ی منم حرفی نمیزدیبا این همه ولی به  شب نشینی دلم خوش اومدیبا این همه ولی به  شب نشینی دلم خوش اومدیخوش اومدی…از چی برات بگم وقتی نگفتنا با من اجین شدهحس میکنم دلم غمگین ترین دله روی زمین شدهروزا که میگذرن اما محاله که حسم عوض بشهاخه هر شب یه ذره شعر روح خرابمو سمت تو میکشهاخه هر شب یه ذره شعر روح خرابمو سمت تو میکشهسمت تو میکشه ….امشب قراره که باخاطرات توبازم بشینمو..باز دردودل کنمباکاغذای شعر..صبحو ببینمو غرق خودم بشمبا قطره های اشک رو کاغذای خیس..این بیت آخره…اما همیشه شعر پایان قصه نیستپایان قصه نیست!پایان قصه نیست!پایان قصه نیست!پایان قصه نیست!