یاد بگیریم...

یاد بگیریم...
از محبت دیشب پدر نگوییم درحضور کسی که
پدرش در آغوش خاک
آرمیده است...

یاد بگیریم...
گر به وصال
عشقمان رسیدیم،
میان انبوه جمعیت
کمی دستانش را
آهسته تر بفشاریم،
شاید امروز صبح
کسی در فراق
عشقش
چشم گشوده باشد..

یاد بگیریم...
اگر روزی از خنده ی
فرزندمان به وجد
آمدیم، شکرش را
در تنهاییمان
به جا آوریم
نه وصف خنده اش را
درجمع...
شاید کسی در
حسرتش روز میگذراند...

یاد بگیریم...آهسته تر بخندیم، شاید کسی غمی پنهان دارد که فقط خدا میداند...یاد بگیریم...'''ترحم ناشیانه، به درد های غریبه ای نکنیم ،شاید همان حوالی کسی از آن درد
دلشکسته است...
بعضی وقتا آدما الماسی تو دست دارن، بعد چشمشون به یه گردو می افته دولا میشن تا گردو رو بردارن، الماسه می افته تو شیب زمین، قل میخوره و تو عمق چاهی فرو میره، میدونی چی می مونه؟ یه آدم...، یه دهــــــن بـــاز....، یه گـــــــردوی پـــــوک .... و یه دنیـــــاحســـــــرت....، مواظب الماسهای زندگیمون باشیم، شاید به دلیل اینکه صاحبش هستیم وبودنش برامون عادی شده ارزشش رو از یاد بردیم.