تنهایی چیز عجیبی ست،

تنهایی چیز عجیبی ست،
گاهی آنقدر در آن غرق میشوی که حضور مداوم و همیشگی کسی برایت قابل تحمل نیست.سر میگذاری بر دامن تمام لحظه هایش، همراه دلتنگی هایت و عزیز ثانیه هایی میشود که جز او کسی راه به قلب کوچکت ندارد. تنهایی از آدم شخص دیگری میسازد تا آنجا که پس از مدتی ترس از دست دادن و خراب شدن غار امن این دوستی دیرینه تمام وجودت را دربرمیگیرد.صحبت از عادت نیست،حرف از آرامش و امنیتی ست که دچارش میشوی و شاید در هیچ کجای دیگر،دست هایت به آن نرسد. . .