خـدایا ! مـن دلـم قرصه ! کسـی غیـر از تو با مـن نیـست

خـدایا ! مـن دلـم قرصه ! کسـی غیـر از تو با مـن نیـست

خـیالت از زمیـن راحـت ، که حتـیٰ روز ، روشـن نیـست

کسـی اینـجا نمـی بیـنه ، که دنیـا زیـر چشمـاتـه

یـه عمـره یـادمـون رفتـه ، زمـین دارمـکافـاتـه

فـرامـوشم شـده گـاهـی ، که ایـن پـایین چـه هـا کـردم

که روزی بایـد از ایـنجا ، بازم پیـش تـو بـرگـردم

خـدایا وقـت بـرگـشتـن ، کـمـی با مـن مـدارا کُـن

شنـیـدم گـرمـه آغـوشـت ، اگـه میـشه مـنم جـا کُـن . . .