قصهی نادیدهها

«قصه‌ی نادیده‌ها»
این روزها آدم‌ها همیشه دنبال
چیزی می‌گردند که هنوز نرسیده؛

شاخه‌های دور ، میوه‌های کال ،
آرزوهای نپخته.
و درست همان لحظه،
شیرینیِ واقعی بی‌صدا کنار پایشان می‌افتد و دیده نمی‌شود.

حکایت این دوران همین است:
گاهی آن‌قدر خوب بودن،
آن‌قدر ماندن و بخشیدن،

نه قدر می‌آورد، نه دیده شدن؛
فقط آدم را تبدیل می‌کند
به حضوری که هست،
اما انگار نیست.

با این‌همه، یادمان می‌ماند
که ارزش ، همیشه در بلندی نیست
گاهی درست کنار قدم‌هایمان
چیزی می‌اُفتد که می‌توانست
تمام خستگی‌مان را شیرین کند.
.
.
.