شَب هآ بـِه وَقتِ خوآب اَزطَرَفَم وُجدآنـَت رآ بـِبوس اَگ

شَب هآ بـِه وَقتِ خوآب اَزطَرَفَم وُجدآنـَت رآ بـِبوس اَگـَر بیدآر بود

نِگـَرآنـَم
بَرآیِ روزهآیی کِه می آیـَند
تآ اَز تُو تآوآن بــِگیرَند
وَ تُو رآ مُجآزآت کُنـَند
نِگـَرآنـَم
بَرآیِ پَشیمآنی اَت
زَمآنی کِه هیچ سودی نَدآرَد
نِگـَرآنـَم
بَرآیِ عَذآب وُجدآنـَت
کِه تُو رآ بـِه دآر میکِشَد و میکُشَد
روز ِگآری رَنجِ تُو رَنجَم بود
اَمّـآ روزهآ خواهَند گُذَشت
وَ تُو
آری تُو...
آنچـِه رآ بـِه مَن بَخشیدی
ز ِ دَستِ دیگـَری بآز پَس خوآهی گِر ِفت
وَ آنچـِه کِه مَن بـِه تُو بَخشیدَم
هیچگآه نَخوآهی یآفت
اِسم ِ تُو
صورَت تُو
وَ یآد ِ تُو
تَنهآ این چیزهآ رآ بـِه یآد ِ مَن می آوَرَد
دُروغ و دُورویی و ذِلــَّت
عـَـزیزَم
تُو یِک دوست رآ اَز دَست دآدی........
.
.
.
.
.
حآلآ کِه رَفتِه ای
دِلَم بَرآیِ تُو بیشتَر اَز خُودَم میسوزَد
فِکر میکُنی
کَسی بــِه اَندآز ِه مَن
دوستَت خوآهَد دآشت؟