دلخوشـم بـا روزهـای  رفته و طوفانی ام

دلخوشـم بـا روزهـای  رفته و طوفانی ام
 قصــه هــا دارد نـگاه ابـری و بــارانی ام

 در خودم این روز ها غرقم چنان گرداب ها
 در خودم این روزها سرگرم سرگردانی ام

 تخت جمشیدم  ، برای خود شکوهی داشتم ...!
 بـازهـم دارم تمـاشـا ،  بـا هـمه ویـرانی ام 

 مثـل شیـری در قفـس افتـاده ام امـا هنوز
 خـوب از یــادم نـرفتـه ،  عـادت سلطانی ام

 مـرد میفهمـد؛ اگـر مردانـه احساسم کند
 نَقـل ِ دردی کـهنه را از گـریـه ی پنهانی ام