ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﻣﺰﻥ ﻗﻔﻞ ﺧﻤﻮﺷﯽ

ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﻣﺰﻥ ﻗﻔﻞ ﺧﻤﻮﺷﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻝ ﻗﺼﻪ ﺍﯼ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻡ
ﺯﭘﺎﯾﻢ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﺑﻨﺪﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﺰﯾﻦ ﺳﻮﺩﺍﺩﻟﯽ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﯿﺎﺍﯼ ﻣﺮﺩ،ﺍﯼ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﺑﯿﺎﺑﮕﺸﺎﯼ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﻗﻔﺲ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮﻋﻤﺮﯼ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺸﯿﺪﯼ
ﺭﻫﺎﮐﻦ ﺩﯾﮕﺮﻡ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ

ﻣﻨﻢ ﺁﻥ ﻣﺮﻍ،ﺁﻥ ﻣﺮﻏﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﺮﯾﺴﺖ
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻧﺪﯾﺸﻪٔ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺍﺭﻡ
ﺳﺮﻭﺩﻡ ﻧﺎﻟﻪ ﺷﺪﺩﺭﺳﯿﻨﻪٔ ﺗﻨﮓ
ﺑﻪ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﺳﺮﺁﻣﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ

ﺑﻪ ﻟﺒﻬﺎﯾﻢ ﻣﺰﻥ ﻗﻔﻞ ﺧﻤﻮﺷﯽ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪﺑﮕﻮﯾﻢ ﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺳﺎﻧﻢ
ﻃﻨﯿﻦ ﺁﺗﺸﯿﻦ ﺁﻭﺍﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﺑﯿﺎﺑﮕﺸﺎﯼ ﺩﺭﺗﺎﭘﺮ ﮔﺸﺎﯾﻢ
ﺑﺴﻮﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻌﺮ
ﺍﮔﺮﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ ﭘﺮﻭﺍﺯﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻠﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﮔﻠﺸﻦ ﺷﻌﺮ

ﻟﺒﻢ ﺑﺎﺑﻮﺳﻪٔ ﺷﯿﺮﯾﻨﺶ ﺍﺯ ﺗﻮ