.

.
عادت ڪرده ایم ...
من ...
به چاے تلخ اول صبح ...
تو ...
به بوسه ے تلخ آخر شب ...
من ...
به اینڪه تو هربار حرف هایت را
مثل یڪ مرد بزنے ...
تو ...
به اینڪه من هربار
مثل یڪ زن گریه ڪنم ... عادت ڪرده ایم ...
آنقدر ڪه یادمان رفته است شب
مثل سیاهے موهایمان ناگهان مےپرد
و یڪ روز آنقدر صبح مےشود
ڪه برای بیدار شدن
دیر است .