الی :‌ای رهگذر منگر چنین بیگانه بر گورم

الی :‌ای رهگذر منگر چنین بیگانه بر گورم
چه میخواهی چه میجویی دراین کاشانه عورم
چه سان گریم چه سان گویم حدیث قلب رنجورم
از این در زیر سنگ خوابیدن وخاک وخون خوردن غیر این چه میدانی که آخر چیست منظورم
چه شبها تا سحر عریان بسوز فقر لرزیدم
چه ساعتها که سرگردان بساز مرگ رقصیدم
از این دوران آفت زا چه آفتها که من دیدم
سکوت بود وزجر بودو ماتم و زندان همان باری که من از شاخسار زندگی چیدم
ستم خونم بجوشید و بکوبیدم به بد مستی وجودم حرف بی جایی شد اندر مکتب هستی
همان دهری که با پستی بسندان کوفت دندانم
بجرم اینکه انسان بودم و میگفتم که انسانم
بجای گریه بر قبرم بکش با خون دل دستی
که تنها قدمتش زنجیر بود اندر مکتب هستی.