کهنه شرابِ عشق ! بیا تا بنوشمت

کهنه شرابِ عشق ! بیا تا بنوشمت
من سردِ سردم است بیا تا بپوشمت

از این هوای زخمیِ مسموم خسته ام
از روزهای شب زده و شوم خسته ام

من کوچه ای که غرقِ خیابانِ زندگی ست
یک پنجره که بسته ی زندانِ زندگی ست

حرفی بزن! ادامه ی محبوبه های شب!
عطر پرنده! نامه ی محبوبه های شب!

سبزم کن ای تولّدِ گنجشک در بهار
خورشیدی و ستاره ولی بیشتر بهار... پیراهنت نشانیِ من، رنگِ آفتاب
آغوش وا کن و به تنِ خسته ام بتاب!

در من صدای ریزشِ گل های پرپر است
در تو نسیم و عطرِ سلامِ صنوبر است

چشمم مسافری که به راهَت نشسته است
قلبم تصوّرِ چمدانی شکسته است

راهم بده به شوکتِ دنیای ساکتت
به چشم های ساده و تنهای ساکتت
من با تو ماه پاره ی شب های هستی ام
روشن ترین ستاره ی شب های هستی ام

چیزی بگو دهانِ مرا غرقِ ماه کن!
شب شد به چشم های سیاهم نگاه کن..!