کاش می شد بروم از این شهر

کاش می شد بروم از این شهر

کاش می شد نفسی تازه کنم

کاش می شد بروم سوی افق

سمت آن خانه ی متروکه ی دور

و بیابم یک دوست، دوستی ساده و پاک

کسی از جنس لطیف خوبی

که بفهمد دردم و بخواند قلبم

که کنار غم من ، سفره ای پهن کند

قهوه ای با دل خوش سر بکشیم

تا که از خاطر من ، برود رنگ سیاه غم ها

خنده ها از ته دل، و نگاهی آرام

پر از آرامش صبحی روشن

تا که با هم لب دریا برویم

روزها ، ساعت ها ، خیره بر ماهی ها

خیره بر آن همه زیبایی آب

موج ها بی تکرار ، لحظه هایی آبی

کاش می شد بروم از این شهر....