دستش را بالا آورد اما یک اسلحه در آن بود

دستش را بالا آورد ، اما یک اسلحه در آن بود .
قبل از آنکه فرصت انجام کاری رو کنم شلیک کرد .
صدای بلندی در هردو گوشم پیچید و روی زمین افتادم .
چشمانم را باز کردم ، نمیدانم چه مدت گذشته بود ، شاید چند ثانیه ، او تقریبا بالای سرم بود و اسلحه را روی سرم نشانه گرفته بود .
که ناگهان سرش را به عقب خم کرد و دهانش را تا آخر باز کرد .
اسلحه از دستش افتاد و روی زمین لیز خورد .
خودش نیز کنار من روی زمین افتاد و پاهایش تکان می‌خوردند ...
بی‌ناموس ...
به نظر می‌رسید که باز هم سکته زده بود ، پس سریع خودم را از روی زمین جمع کردم ، درد مبهمی در گلویم حس میکردم که با هر نفس سوزشش بدتر میشد .
اما ناگهان جیغ وحشتناکی توی سرم پیچید ، آن موقع بود که فهمیدم من نمیتونم نفس بکشم .
دست گذاشتم روی گلویم ، سوراخ شده بود و پوست برجسته اش را لمس می‌کردم که بی حس بود .
صدایی مثل جوشیدن آب از درونش می آمد ، و خون از درونش سُر میخورد تا روی سینه ام در زیرِ پیراهن می‌رفت .
حتما به زودی میمُردم ...
به او نگاه کردم ...
اما او چطور ؟
دستم رو توی جیب پشت شلوارم بردم و چاقو را از درون جیب لمس کردم ، گرفتم و چند بار به سمت بیرون کشیدم .
در آخر جیب پاره شده و چاقو بیرون آمد و از درون دستم ـ که خونی و مالی شده بود - لیز خورده و کنار لاشهٔ بیهوش او افتاد ...
دست دراز کردم و چاقو را سریع برداشتم ، یخه او را چسبیدم و چاقو را بالا بردم .
آیا می‌توانستم بزنم ، روی آن پوست نحیف نازکِ پر از رگ و عضله که زندگیِ آن بی‌ناموس درونش جریان داشت ؟
آیا این یک انتخاب بود ؟
اما آخر مگه انسان زخمی ، میتواند انتخاب کند ؟
لابد جهانی کور داریم که این را نمی‌بیند .
وجدان را کنار گذاشتم و چاقو را بالاتر بردم ، یخه اش را محکم تر گرفتم .
نمی‌دانستم بزنم یا نه ...
بسیار سخت بود.
در نهایت اما ، در این فکر ها بودم و چشمانم سیاهی می‌رفت که او ، بهوش آمد ، بی آنکه بفهمم اسلحه را از کنار دستم برداشت و به پهلویم چسباند !
تلق تلق ....
دو گلوله شلیک کرد و احساس کردم که تمام اسکلت بدنم از درون فرو میپاشد .
مرا کنار پرت کرد و آن زمان چه لذتی داشت که لاشه ام روی زمین افتاد ...
طعم دل انگیز مرگ بود ...
حقیقتا خودش بود ...