عزیز من!

عزیز من!
بی پروا به تو می‌گویم که دوست داشتنی خالصانه، همیشگی و رو به تزاید، دوست داشتنی ست بسیار دشوار، تا مرزهای ناممکن... اما من، نسبت به تو از پس این مهم دشوار، به آسانی برآمده‌ام؛ چرا که خوبی تو، خوبی خالصانه، همیشگی و رو به تزایدی ست که هر امر دشوار را بر من آسان کرده است و جمیع مرزهای ناممکن را فرو ریخته... امروز، که روز تولد توست، و حق است خانه را به مبارکی چنین روزی گل باران کنم، اگر تنها یک غنچه‌ی فرو بسته‌ی گل سرخ به همراه این نامه کرده‌ام، دلیلش این است که گمان می‌کنم عصر، بچه‌ها و شاید برخی از دوستان و خویشان، با گل هایشان از راه برسند. و این البته شرط ادب و مهمان نوازی نیست که ما پیشاپیش، همه ی گلدان‌ها را اشغال کرده باشیم. گلدان، خانه‌ی محبت دوستان ماست.