شاید وقتی توی سنین بزرگسالی فرو میروم بیشتر در خود درگی

شاید وقتی توی سنین بزرگسالی فرو میروم ، بیشتر در خود درگیر شده و از طرفی ، تمامِ آن جهان ِ بیرون ، علیه من انتظاراتی وضع میکند .
تا جایی که همه چیز در درونم میشکند و اما باید وظایف را انجام داد .
حتی اگر همه چیز در درونم از بین رفته و ادامه دادن ، تقریبا بیهوده باشد ، اما باید ادامه داد .
زیرا رها کردن ، از دست دادن را رقم می‌زند .
و چه جالب که انسانِ در حال درد ، هر چیزی را رها میکند ، حتی آرزوهایش را ... تا در پس یک روز تعطیل و خلوت ، هنگامی که خستگی اش کاملا بر طرف شده و خود را پیدا کرده ، به طلوع نگاه کند و ملتفت جنایتی بشود که خود ، علیه خود انجام داده .