به یادت هست روزی که برای اولین بارم

به یادت هست روزی که برای اولین بارم
پیدات کردم و آرام گفتم "دوستت دارم"
.
خجالت می کشیدم از کلام سر به زیر تو
ولی دل را زدم دریا و گفتم " می شوی یارم؟"
.
تمام حرف ها با یک خفایت شد فراموشم
به رغم آن همه بیداری و تمرین و تکرارم
.
عرق بر روی پیشانیت و گونه سرخ مثل گل
صدایت اندکی لرزید و گفتی "من که بیمارم
.
همین را گفتی و رفتی و من از دور می دیدم
چگونه رقص یک چادر پریشان کرده افکارم
.
بدون تو غزل گفتن برای من کمی سخت بود
ولی گاهی ردیفم می کردی و غزل بانوی اشعارم
.
می شنیدم سبک های سنتی را دوست داری
و از آنروز من شدم مردی به سبک ایل قاجارم
.
هنوزم منتظر هستم که روزی برگردم ز دانشگاه
بر شرمساریت بنگرم که گفته بودی"دوستت دارم" .

/ سعید