هی سرمشق گرفتیم و نوک مدادهای قرمزمان را تراشیدیم که حرف

هی سرمشق گرفتیم و نوکِ مدادهای قرمزمان را تراشیدیم که حرف زدن و دفاع کردن یاد بگیریم اما خبر نداشتیم که فقط وقت تلف کرده ایم...
صف نانوایی از ما جلو افتادند سکوت کردیم ؛ در فلان اداره کارمان را راه نینداختند سکوت کردیم ؛ عاشق شدیم سکوت کردیم بغض داشتیم سکوت کردیم در رابطه مان از برخورد طرف مقابلمان ناراحت شدیم سکوت کردیم
هربار که حق با ما بود سکوت کردیم....
این سکوت گوش خراشمان انگار فقط همین دنیای مجازی را کم داشت که به لطف بنده های خدا تکمیل شد..
همان چهار کلام لبخند و حرف هم شد استیکر و ایموجی های بی جان...

تا کمی جرات حرف زدن پیدا کردیم پدیده ای به اسم "ادیت" به دنیایمان اضافه شد ...
اصلا ما آدم های حرف های قورت داده ایم...
ما خیلی شجاعت به خرج دهیم با پروفایل و اهنگ و پیام های دیگران حرفمان را میزنیم...
" از من نشنیده بگیرید اما یکی از همین شب ها رودل میکنیم از خوردنِ زیادی حرف های نگفته مان"