شب بود که با پای پر از پینه دویدیم

شب بود که با پای پر از پینه دویدیم

چون ماه دویدیم و به صبحی نرسیدیم

فریاد کشیدیم تو را در گذر باد

از حنجره ای پاسخ آهی نشنیدیم

ما وخطراز راه چه خیزی و ستیزی

با این همه جز فرصت گامی نپریدیم

دیوار پر از پنجره اما همه تعطیل

دستی به عبث بر تن دیوار کشیدیم