با قلم موی دلم ، بر بوم آهو می کشم

با قلم موی دلم ، بر بوم آهو می کشم
من برای آفتاب از چشمت الگو می کشم

هر سحر با نام تو از خواب، بر می خیزم و
لا به لای روز های خود تو را بو می کشم

هر چه گفتم از تو مثل شعر شد مثل غزل
واژه می باری و من پشت تو جارو می کشم

شعر یعنی مشقی از چشمان تو ، محبوبه ام
من فقط بر چشم هایت چترِ ابرو می کشم

شعر می بافم شبانه بر سیاهِ بخت خود
باز در سجاده ام آهی ز پهلو می کشم

تا نهالی از غزل دارِ انا الحقم شود
دست از دنیای هرزِ پستِ و خود رو می کشم