در این روزگار، که ما بیش از هر چیز به امید و ایمان احتیاج

در این روزگار، که ما بیش از هر چیز به امید و ایمان احتیاج داریم؛ مگذار ناامیدی، روزنی به اندازه‌ی سر سوزنی در قلبت پیدا کند و از آن‌جا هجوم بیاورد.
امید را برای روزهای بد ساخته‌اند، چراغ را برای تاریکی.
انسان اگر با مشقت و درد و مصیبت رو به رو نمی‌شد؛ نه به چیزی ایمان می‌آورد، نه به آینده‌ای دل می‌بست، و نه از امید سلاحی می‌ساخت به پایداری کوه.
درست خواهد شد،
همه چیز درست خواهد شد.
روز شماری مکن.
حتی اگر فکر می‌کنی در مهلکه افتاده‌ای روز شماری مکن!
حالا هم لحظه شماری مکن!
شب نمی‌تواند تمام نشود.
طبیعت شب آن است که برود رو به صبح.
نمی‌تواند یک جا بماند.
مجبور است بگذرد.
اما وقتی تو ذهنت را اسیر گذر لحظه‌ها کنی،
خودت گذر لحظه‌ها را سنگین و سنگین‌تر می‌کنی؛
بگذار شب هم راه خودش را برود.
خداوند بی نهایت است و لامکان و لا‌زمان؛
اما به قدر فهم تو، کوچک می‌شود، و به قدر نیاز تو فرود می‌آید؛ و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود؛ و به قدر ایمان تو، کارگشا می‌شود؛ و به قدر نخ پیرزنان دوزنده، باریک می‌شود؛ و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود ... پدر می‌شود یتیمان را، و مادر. برادر می‌شود محتاجان برادری را. همسر می‌شود بی همسر ماندگان را. طفل می‌شود، عقیمان را. امید می‌شود ناامیدان را. راه می‌شود گمگشتگان را. نور می‌شود در تاریکی ماندگان را. شمشیر می‌شود، رزمندگان را. عصا می‌شود پیران را. عشق می‌شود محتاجان به عشق را ...خداوند همه چیز می‌شود همه کس را...