گاهی سکوت را لای حاشیه های قالی گم میکنم!گاهی چشمهایم ازد

گاهی سکوت را لای حاشیه های قالی گم میکنم!گاهی چشمهایم ازدستم می افتدواشک را که سنگ می شود برپیکره ی لمیده ام را فراموش می کنم!
سکوتم راقابی تازه می گیرم طعم چایی ام نیمه ی ناتمام سکوتم را پرمی کندهرچندعطرش تمام من را بیدارکرده است !مرورکتاب های تکراری ام هیچ چیزبه سکوتم اضافه نمی کند...! (برسین)