کوی محبت رو نگاه کنید شبکه دو نشون میده بی نظیره شب اربعی

کوی محبت رو نگاه کنید شبکه دو نشون میده بی نظیره شب اربعین واقعا عالی بود انقدر خوب بود که فکر کردم منم اون موقع کربلام

ما درم می گفت: قدیما وقتی داشتی می شکفتی با زبون بی زبونی یا امام رضا می گفتی

 گرم شور و عشق و مستی و حال      غوطه ور در عالم فکرو خیال



پر کشیدم از زمیــن و از زمـــــــــان       یـــــافتم در مـکانی لا مـــکان

چشم تـا می دیـد انسان بود بس        از کسی بــــالا نمی آمد نفس

آدم و حــــــوا هـــر کـــه را زاده اند       گویی آ در این زمین ایستاده اند

هاتفی در گوش من داد ایـن پیـــام       عمر دنیا گشته است اینک تمـام

روزحشر ومحشروعظما به پاسـت       قاضی این محکمه تنها خداســت

هر کسی در دست خود یک نامه داشت   نامه را در پیش حاکم می گذاشت

بعد از آن باری تعالـی می نوشـت       بنده اش اهل جهنم یا بهشـــت

گشتو نوبت بر من مسکیـن رسید        نامه ام خواند و چو اعمالم بدید

با غضب افکند ســــــوی من نگاه         گفـــت: تو چیزی نداری جز گناه

خوب می دانی اینجا برزخ اسـت          جای تو گوشــه ای از دوزخ است

در حق ربّ خود بـــــــد کـرده ای          راه خوشبختی خود سد کرده ای

کار خوب و نیک اینجا مــی خرند          گفت تا من را سوی دوزخ بــــــرند

یک نظر تا بر جـــــــهنم دوختـــم          از شرار شعله هایش ســـــوختم

ناگهان زیــبا رخی از ره رسیــــد          دید تا حال مرا آهــــــــی کشـــید

تا که آمد دیـــــده ام پر نور شـــد          یک نگاهـــــــم کرد آتــش دور شد

از جمـــــــال او چه گویم من دریغ         ابروانـش چون کمان مژگان چو تیغ

دست،گل بود و بدن، گل چهره،گل      برده از زیبایـی او بهره گــــــــــــــل

گویا حق هرچه قــــــدرت داشتـه         پــای خلق این صنـــــــم بگذاشتـه

پیش آمد تا مــــرا افسرده دیـــــد         این چنیــــــنم خسته و پژمرده دید

اشک در چشمان پر مهرش شکفت     رو به حق بنمـــــــود و با دادار گفت:

پُور موسی با تو صحبت می کنــد       ضـــــــامن آهـــــو شفاعـت می کند

گر چـــــــه او با نامــــــه بــد آمده       چند بـــــاری را به مشهـــــــــد آمده

روضه خوان بزم خان ام بوده است      در جوانـــــی میهــــــمانم بوده است

آمده صــــد بــــــار بر مـــــن رو زده      صحـــــن ایـــــــوان مـــــرا زانـــــو زده

گنبد و گلدســـته ام را دیده است       کفـــــش داریّ مــــرا بوسیـده است

مادرش او را به عشقـم زاده است       بـــــه کبـــــوتــرها  دانـــه داده است

گرچه صد بار آبــــــرویم برده است       آب سقــُا خانـــــه ام را خورده است

تا توانست احترامـــــم کرده است       بعد از هر مجلس سلامم کرده است

او به عشــق من تمام عمر زیست       غافل از حالش شدن انصــاف نیست

لطف کن پـــروردگار جان بخـــــش        بنــــده بـــــد را به اربـــابـش ببــخش 

هر چه باشد او برایم بنده اســـت        او بســــوزد صاحبش شرمنده است

پس ندا آمد بهشـــت از آن توست       بخشش و عطف وخطا دستان توست

تــــو برای من عـــــزیزی دلبـــــری       هــــان تو صــــاحب اختیار محــــشری

هرکه را خواهی ببر با خود بهشت       ای تو جنُـــــــت آفرین زهـــرا سرشت