گاه و بیگاه دلم میگیرد 

گاه و بیگاه دلم میگیرد 

                        خنده ام میمیرد

                                           گریه ام میگیرد

  گاه و بیگاه نه آنم که همیشه هستم

                                مثل باران آرام

                                            روی دلتنگی خود میبارم

   گاه و بیگاه دلم میخواهد

                    سری از خاطره ها بردارم

   گاه بیگاه دلم میخواهد

                      باری از دوش خدا بردارم

 

   خنده ام میگیرد...

             مگر این باده ی ناب چه از من ساخته؟

                                                  که مرا جای خدا انداخته

 

    گاه و بیگاه دلم میشکند

                           دل من نازکی برگ گل است

      گاه و بیگاه گلی میبویم

               گاه و بیگاه به خود میگویم

                           مگر این قطره ی اشک چه وزنی دارد؟

                                                    که مرا تا هوس بال زدن میراند

 

           سبکی همچون برگ گل یاس...

 

                                          دگر اینبار وقت رفتن ماست...