‎ما آدم های عصر معاصریم

‎ما آدم های عصر معاصریم
‎آدم های گاه این ور بوم و گاه آن ور بوم ! آدم های مثل ابر بهار حالی به حالی ! عشق را می خواهیم و نمی خواهیم. وابستگی را می خواهیم و نمی خواهیم. محبت را، عادت را، سرخوشیهای برخواسته از دوست داشتن و دوست داشته شدن را، می خواهیم و نمی خواهیم ! ‎انگار که زودتر از آنچه باید، روحمان خط خورده است، قلبمان زخم ... فکرمان خراش ... خورده است! ‎و حالا تمرین " محافظه کاری " می کنیم. تمرین " خود سانسوری " . تمرین هزار راه دیگر برای دوباره زخم نخوردن. دوباره پس زده نشدن! ‎ما آدم های عصر معاصریم ...
‎آدم هایی که عادت به هیچ وضعیتی جز وضعیت فعلی نداریم! آدم هایی که به راستی هیچ کس را جز " خودمان " گم نکرده ایم !