وقتی پدر مُرد

وقتی پدر مُرد
مادر نشسته بود روی صندلی گهواره ای و حلقه ی ازدواجش را می بوسید!
حتا یک قطره اشک هم نریخت، با لبخند حلقه اش را لمس میکرد، می بوسید و دستش را میگذاشت روی قلب اش!
سالِ پدر که شد؛ بغضِ مادر شکست، آنقدر اشک ریخت و ناله سر داد که انگار امروز اولین روزِ رفتنِ پدر است!
حلقه ی ازدواجش را گذاشتم روی قلبش، انداختم در لیوان آب و کمی از آن را خورد، اما هیچ فایده ای نداشت، انگار خاصیت اش را از دست داده بود!
وقتی کمی آرام گرفت، حلقه را درآورد و انداخت گردنش. گفت:
تا وقتی حلقه دستت است، همه اش خیال می کنی جایی نرفته است، بر می گردد، امروز نه اما فردا حتما کلید می اندازد و می آید تو، تا موهایت را ببافد و پیشانی ات را ببوسد و زمزمه وار بگوید " دوستت دارم " .
تا وقتی حلقه دستت است نبودنش به خیالت گذر نمی کند!
تو عاشقی، کدام عاشق میتواند جای خالیِ معشوقه اش را ببیند و تاب بیاورد؟
حلقه را گردنم انداخته ام که تاب آوردن را بلد شوم، صبوری را بلد شوم. نبودنش را ولی هرگز بلد نمیشوم ...