با او که د لــی صـبـور دارد

با او که د لــی صـبـور دارد
ما ییم و سری که شور دارد

غـا یـب ز د و مـاهی بلورین
د ر چِشم دلم حضور دارد

این حـسّ عـجـیـب شاعرانه
در خـود رگـه های نور دارد

سـا قـیـست همان که ا یـنـک
در د ست می طهور دارد

این تـشنه ی عاشقانه خواندن
صد کشته به کوه طور دارد

نازم به لِطـا فـتِ نِگـا هــش
کز آیـنـه هم عبور دارد

چون سایه مراقب من و توست
خورشید وشانه نور دارد

آوا ی خـوشـش بـه قلبِ مرده
خاصیت نفخ صور دارد

ماییم و طپش که گشته خونین
بــا طـعمِ غـمـی که شور دارد

با حـشـمـت و شـو کـتِ سلیمان
گــاهی نـظـری به مور دارد

از گـــرمی تا بش نــگـا هش
پـیــد ا ست سرِ ظــهـور دارد

چــــون مـرد مِ د ید ه عـا شـقـا، جا

د ر حـــوض چـــنــــان بُلـور دارد

کرج – محد علی جعفریان (عاشق) – 15/11/1382
#یا_مهدی_ادرکنی