«کنج چشمان قشنگ باغچه، 

«کنج چشمان قشنگ باغچه، 
لابه لای شمعدانی ها کسی ست
گرچه عطرش در هوا پیچیده است 
پشت گل ها صورتش معلوم نیست 
□□□
شاپرک دور سرش پرمی زند، 
روی موهایش پر از پروانه است 
میهمان قاصدک ها می شود، 
قلب سبزش گرچه صاحبخانه است 
□□□
برگ ها با خنده نازش می کنند، 
غنچه ها پیراهن او می شوند
شاپرک های قشنگ باغچه، 
چین روی دامن او می شوند
□□□
روزهایی هم که سرما می خورد 
با کمی گل روبه راهش می کنند
من نگاهش را نمی بینم ولی، 
شمعدانی ها نگاهش می کنند
□□□
خوش به حال شمعدانی های باغ، 
صورتش را بارها بوسیده اند
چهار فصل سال را گل می دهند، 
رازقی هایی که او را دیده اند
□□□
حیف اما راه بین چشم ما،
با تن گلبرگ گل ها بسته است
کاشکی او روزنی پیدا کند، 
چشم های من که دیگر خسته است
□□□
کاش می شد روزی از این روزها، 
پرده های شمعدانی را کشید
یا برای دیدن چشمان او، 
برگ ها را یک به یک از شاخه چید.»