Forbidden Weakness

Forbidden Weakness

ضعف ممنوعه

فصل دوم

p.37
(روایت از زبان جونگ کوک)


شب شده بود.
ا.ت توی سالن نشسته بود و کتاب می‌خوند.
من هم پشت لپ‌تاپم بودم، ولی واقعیت این بود که بیشتر از کار، حواسم به اون بود.
یه دفعه ا.ت عطسه کرد.
سرم ناخودآگاه بلند شد.

-خوبی؟

+آره، فقط یه کم سردمه.

نگاهم افتاد به پنجره‌ی باز.
بلند شدم و بستمش.

+لازم نبود.

-سردته. (زررررشک)

+خب،عاااام می‌تونستم خودم ببندمش.

-می‌دونم.

چند ثانیه نگام کرد.
بعد لبخند زد.

+ممنون.

همین یه کلمه دوباره اون حس عجیب رو برگردوند.
برگشتم سمت لپ‌تاپ.
نباید.
نباید این‌قدر بهش اهمیت بدم.
چند دقیقه بعد صدای ورق خوردن کتاب اومد.

+جونگ‌کوک؟

-هوم؟

+چرا این چند وقته هی حواست به منه؟

دستم روی موس ثابت موند.

-ندارم.

+داری.

-نوووچ! ندارم

+آرههههه دارییییی.

-ا.ت...!

+باشه، باشه. نمی‌پرسم.

ساکت شد.
اما سؤالش توی ذهنم موند.
چرا حواسم بهش بود؟
جوابش رو می‌دونستم.
فقط حاضر نبودم به زبون بیارمش.
چند دقیقه بعد ا.ت کتابش رو بست و از جاش بلند شد.

+شب بخیر.

-شب بخیر.

چند قدم رفت، ولی قبل از اینکه از سالن خارج بشه برگشت. البته با صدای من.

+راستی...

-چی؟

+من از اینکه دیگه کسی مجبورمون نمی‌کنه کنار هم باشیم، خوشحالم.

چند لحظه نگاش کردم.

+ولی... نمی‌دونم چرا الان رفتن از این خونه برام سخت شده.

بعد رفت.
من موندم و یه عالمه فکر.
چشمام رو بستم.
اگه این ازدواج واقعاً تموم بشه...
برای اولین بار از جواب این سؤال ترسیدم.
چون ته دلم...
اصلاً نمی‌خواستم ا.ت بره...............
ادامه دارد...........