خانه های قدیمی را دوست دارم چون که

خانه های قدیمی را دوست دارم چون که...
چایی همیشه دم بود
روی سماور
توی قوری.
در خانه همیشه باز بود.
مهمانی ها دلیل و برهان نمی خواست.
غذاها ساده و خانگی بود.
بوی غذا نیازی به هود نداشت...
عطرش تا هفت خانه می رفت...
کسی نان خشکه نداشت...
نان برکت سفره بود.
مهمانِ ناخوانده، آب خورشت را زیاد می کرد،
بدون استرس و اوقات تلخی و ...
بوی شب بو ها و خاک نم خورده حیاط غوغا می کرد...
خبری از پرده های ضخیم و مجلسی نبود،
نور خورشید سهمی از خانه های قدیم بود!
دلخوری ها مشاوره نمی خواست،
دوستی ها حساب و کتاب نداشت،
سلام ها اینقدر معنا نداشت!

امروز می خواهم به سبک قدیم ،
با همان خلوص و سادگی،
بی بهانه،
بی توقع،
به شما غریبه آشنا،
به دوستان مجازی ام سلام کنم...
امروز می خواهم به سبک قدیم دعایت کنم،
الهی خیر ببینی رفیق....