دوباره شعر گفته‌ام، بخوان که سرد می‌شود

دوباره شعر گفته‌ام، بخوان که سرد می‌شود
برس به داد قلب من، که کوه درد می‌شود
به وسعت تخیّلش، به بال واژه های خود
ببین چگونه شاعری، فضانورد می‌شود
به داد واژه‌ای برس، که جذب شعر می‌شود
ولی بدون حس تو، دوباره طرد می‌شود
تو فصل سبز رویشی، بمان کنار ساقه‌ام
که بی تو رنگ و روی من، دوباره زرد می‌شود
به داد من نمی‌رسی! ولی به داد ما برس
که بی تو زوجِ عشق ما، دوباره فرد می‌شود
برس به داد شاعری که مثل بچه‌ها شده
اگر تو باورش کنی، دوباره مرد می‌شود
به شعر او که می‌رسی، چرا خسیس می‌شوی؟!
بخر ترانه‌های او، که دوره‌گرد می‌شود