گاهی آنقدر که باید عاشقی نمی کنیم !

گاهی آنقدر که باید عاشقی نمی کنیم !

دل همدیگر را می شکنیم ٬

و از دوست داشتن هم ابراز بیزاری می کنیم ...

گاهی بی آنکه بخواهیم از هم سیر می شویم ٬

دستان هم را بی بهانه از یکدیگر جدا می کنیم ...

با توام ٬ آری با تو که تا دیروز مرا نمیه گمشده ات می دانستی ٬

حالا امروز بدجوری با دل عاشقم تا می کنی ...

منی که تا به حال نه بی وفایی کرده ام نه خیانت ٬

جلو چشمانم با دیگری خوب مدارا می کنی ...

این که رسم عاشقی نیست ٬

دنیایی که می خواستی برایم بسازی اینگونه بود ؟

این چه عشقی ست ٬ بی وفایی در مرام یک عاشق نیست ...

وقتی می روی و بی خبر از تو می مانم ٬

چشم به راه می نشینم و نمی آیی ٬

چگونه تو را به سمت خود بخوانم ...

وقتی هر روز بپرسند چه کسی را می خواهی ٬

دستانم تو را نشان می دهند ...

با این همه بیزاری ٬ با این همه دو رنگی ٬

چگونه تو را از خودت جدا کنم ...

من که ٬

جز حس دوست داشتن ٬ از تو چیزی نخواستم ...

حال می گویی عشقی نمانده ٬

به نظرت این اعترافت ٬

در بند کشیدن احساس من نیست؟

اکنون دلم شکسته

اشکهایم یکی یکی روی گونه هایم لنگر انداخته ٬

خدا هم دلش به حالم سوخته !

آسمان را می نگرم که مانند من بغض دارد و ابری ست ٬

می بارد و همراهش می بارم ...

شاید تنها اینگونه آرام شوم ٬ و با خود بگویم :

بعد از تو دیگر هیچ چیز برایم مهم نیست ....