در لابه لای موی مشکینت غزل برپاست

در لابه لای موی مشکینت غزل برپاست
مژگان تو در ساحل آبی تریین دریاست

چون طره ی زلف سیاهت خانه بر دوشم
هر جا که پیچد بوی زلفت خانه ام آنجاست

از شوق لمس دست های مهربانت صبح
در حوض بین قطره های آب هم دعواست

چون طفل نادانی دلم لج کرده با دنیا
تنها تو را تنها تورا تنها تو را میخواست

هر مرد عاشق اعتقاد و باورش این است
معشوقه اش زیباترین معشوقه ی دنیاست

با خواندن شعرم تمام عاشقان گفتند
معشوقه ات زیباترین معشوقه ی دنیاست ...