من به بندگانم مهربانتر از مادر هستم.......

من به بندگانم مهربانتر از مادر هستم.......

جوانی بسیار مغرور و از خود راضی بود، همواره مادرش را رنج می داد، بی مهری او به مادر به جائی رسید که روزی مادرش را که بر اثر پیری و ضعف ، توان راه رفتن نداشت ، به کول گرفت و بالای کوه بُرد و در آنجا گذاشت ،

تا طعمه درّندگان بیابان شود، هنگامی که مادر را در آنجا گذاشت و از بالای کوه سرازیر شد تا به خانه باز گردد، مادرش در این فکر افتاد مبادا پسرم در مسیر پرتگاه کوه بیفتد و بدنش خراش بردارد و یا طعمه درندگان گردد! برای پسرش چنین دعا کرد:خدایا! پسرم را از طعمه درّندگان و از گزند حوادث حفظ کن ، تا به سلامت به خانه اش بازگردد.

از سوی خداوند به موسی علیه السلام خطاب شد! ای موسی ! به آن کوه برو و منظره مهر مادری را ببین .
ببین مهر مادر چه ها می کند
جفا دیده اما دعا می کند

موسی علیه السلام به آنجا رفت ، وقتی مهر مادری را دریافت ، احساساتش به جوش و خروش آمد، که به راستی مادر چقدر مهربان است ولی به زودی خداوند به او وحی کرد که : ای موسی ! من به بندگانم مهربانتر از مادر هستم.

خداوند با بندگانش مهربان است...
------------------------------------------------------------