بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ - هنگامی كه خداوند به يگانگی ياد می‏شود، دلهای كسانی كه به آخرت ايمان ندارند مشمئز متنفر می‏گردد، اما هنگامی كه از غیر او محبوب‌ های کاذب و جایگزین ياد می‌شود، آنان خوشحال می‏شوند!(سوره زمر آیه 45)
این بدان سبب است که اساساً یاد محبوب، سبب سرور، نشاط و امید می‌شود، خواه محبوب غایی کسی الله جلّ جلاله باشد، یا دنیا و متاعش و خواسته‌های هوای نفسش!
خودبینی سبب می‌شود که بپرسند: چگونه او را دوست داشته باشیم؟ و حال آن که باید بپرسند: چگونه باشیم و چه کنیم که او ما را دوست داشته باشد؟
خدایی که رحمان وجود بخش است - علیم و حکیم است - خلق نموده و ربوبیّت می‌نماید - رازق، جواد و کریم است - عفوّ بخشندۀ گناهان و غفور پوشش دهندۀ خطاها و آثارشان است - سمیع و بصیر است - لطیف و عزیز نفوذ و شکست ناپذیر است - ولیّ سرپرست بندگان مؤمنش می‌باشد و آنها را یاری می‌نماید، بسیار دوست داشتنی است و دوست داشتنش را در فطرت آدمی نهادینه نموده است؛ لذا کافیست که کسی روی برنگرداند، غفلت نورزد، او را آنگونه که خود را معرفی نموده بشناسد، به او و معادش ایمان بیاورد، نعماتی که موهبت نموده را ببیند و شاکر باشد، و البته با او مرتبط باشد، خالصانه بندگی کند، با محبوب مناجات نماید، تا این محبّت سراسر وجودش را بگیرد و در مواضع و عملکرد هایش،آشکار گردد و سپس در جلب محبّت، رضایت و خشنودی بیشتر محبوب بکوشد.(پایان)