هیچگاه آنقدر شاد نبوده ایم که مطلق شود و هیچگاه آنگونه که

هیچگاه آنقدر شاد نبوده ایم که مطلق شود و هیچگاه آنگونه که شایسته غم است،غمگین نشده ایم ما انسان های بی منطقی هستیم که یاد نگرفته ایم چگونه مطلق عمل کنیم دست خودمان نیست که تمام احساسات ما نیمه و نصف کاره مانده اند هیچ اشکالی ندارد و هیچ خرده ای بر سرشت دمدمی انسان ها نمیتوان گرفت جز احترام گذاشتن... خودخواهانه عمل میکنیم، عیب میگیریم، لِه میکنیم، ناجوان مردانه قضاوت میکنیم و خدا پنداریم! به راستی معیار چیست؟ حق کجای این جهان نشسته و دنیای مارا آه می کشد؟ ما مردمان سیاهی هستیم... تنهاییم و تنهاییم! ما بیچارگان اسیر هستیم و این زندان دایره ای کوچکمان را ویرانه ایم... غم بزرگیست افسوس که نمیفهمیم، افسوس نیمه کاره ایم... افسوس نمیدانیم نیمه ای را که به سخره میگیریم میتواند تکمیل ما باشد...