‌کادیا‌-

‌کادیا‌-
عشق آلوده‌ترین وسوسه‌ی زمین است
که انسان را به هستی امیدوار و
نزدیک می‌سازد،
شاید عشق ریشه در نفرت انسان از خویش دارد.
من سالیان سال است
که با چهره‌ای سوخته از آتش بادهایی جهنمی
در تاریک‌ترین دالان‌های درونم به دنبال روزنه‌ای می‌گردم
تا شاید دگربار از ریزترین شکاف‌ها شاهد بارش رحمت عشقت باشم.
کادیا‌-
من آلوده‌ترین وسوسه‌ی زمین‌ام...


قطعه ۸۲ از رمان آدم‌ها_فصل‌ها_چشم‌هایی شنی #محمدامین_مرشدزاده
دیدگاه ها (۳)

‌بودن اما ندیدنمن این جا به سایه ها دل خوشم کادیا.کادیاعشق ن...

‌کاديا آيا اکنون اين عشق است؟ بازيچه‌ای مرموز و ناگشوده در م...

بارالهی هم اکنون که پای آرامترین قرار عاشقانه نشسته ام اعترا...

💔 💔 💔 💔 💔 @the_Cold_Memoriesمن خودم مرگ ِ خودم را به خودم فه...

بررسی شعر «مریض تخت آخری» از (کاظم بهمنی) از قطعه «مریض تخت ...

من ریزه کاری های بارانمدر سرنوشتی خیس می مانمدیگر درونم یخ ن...

بايد به فکر زندگى در کرهيى ديگر باشيم!کرهيى شبيه همين زمينبا...

#فال_روزانه...#فال_حافظ...۹۶/۶/۱۱فال روزانه متولدین تیر:امرو...

ماندانا زندیان شاعر اصفهانی

به نام او که تو را آفرید و مرا آفرید و دوستی را آفرید ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط