تو اگر خویش منی

‏تو اگر خویشِ منی
‏پیشِ منی
‏ نیش چرا؟!
‏میکنی قلبِ مرا عرصه یِ تشویش چرا؟
‏ای که آزار مرا مشیِ مداوم کردی!
‏من که سرباز توأم
‏ مات چرا؟
‏کیش چرا؟