تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم

تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم
این‌گونه در اسارت و آزاد می‌روم
مثل پرنده‌های رها کرده از قفس
با پای خود به خانه صیاد می‌روم
ِ شیرین من، سفر کن از اینجا که بعد تو
ِ من هم به راه رفته فرهاد می‌روم
ِ چون گرد راه تو ـ که تو در آن نهان شدی
بر خا ک می‌نشینم و بر باد می‌روم
من غرق باورم به تو، اما تو باز هم
تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم