من عاشقم و بی سر و سامان تر از تو

من عاشقم و بی سر و سامان تر از تو
در معرکه ی عشق پریشان ترم از تو
در حسرت پروانه شدن جان به اب آمد
یک پیله ی ؛جا مانده ی بی جان ترم از تو
افسوس
افسوس که یخ بسته غرورم وگرنه
در سوختن خویش بیابان ترم از تو
در سوختن خویش بیابان ترم از تو
یک موج به ساحل نرسیدست نگاهم
ای بغض فرو رفته خروشان ترم از تو
بعد از تو دلم پیر شد از معرکه گیران
از طعنه ی این معرکه نالان ترم از تو
از کوچه ی ما گر گذرت بود بدان که
مشتاق تر از قبل شتابان ترم از تو
هرگز نرود یاد تو از خاطره هایم
می سوزم و محکوم و پشیمان ترم از تو