از محمد بن اسماعیل بن ابراهیم بن موسی بن جعفر نقل شده است

از محمد بن اسماعیل بن ابراهیم بن موسی بن جعفر نقل شده است که گفت: وقتی ابومحمد امام حسن عسکری زندانی شد، عباسیان نزد صالح بن وصیف رفتند و به او گفتند بر او سخت بگیر و آسان مگیر.

صالح گفت با او چه کنم دو مرد را که از همه بدتر یافتم بر او گماشتم اما آن دو چنان به عبادت و نماز و روزه روی آورده‌اند که کارشان به جایی بزرگ رسیده است. سپس دستور داد آن دو مأمور را حاضر کردند و به آنان گفت وای بر شما ماجرای شما با این مرد چیست.

گفتند درباره مردی چه بگوییم که روزها را روزه می‌گیرد و شب‌ها را به نماز می‌ایستد و هیچ سخن نمی‌گوید و به غیر عبادت نمی‌پردازد.

چون به ما نگاه می‌کند بند دل‌مان می‌لرزد و حالی به ما دست می‌دهد که اختیارش را نداریم.

عباسیان چون این را شنیدند ناامید و سرافکنده بازگشتند.

و همچنین علی بن محمد از جمعی از یاران ما نقل کرده که گفتند: ابومحمد امام حسن عسکری به نحریر یکی از مأموران خشن سپرده شد و او بر امام سخت می‌گرفت و آزارش می‌داد.

همسرش به او گفت از خدا بترس زیرا نمی‌دانی چه کسی در خانه توست و از پاکی و عبادتش برایت گفت و افزود من از او بر تو می‌ترسم.

نحریر گفت به خدا او را در میان درندگان خواهم انداخت.

پس اجازه خواست و به او اجازه داده شد.

او امام را به میان درندگان افکند و همگی گمان کردند که درندگان او را خواهند خورد.

اما چون به آنجا نگریستند تا از حالش آگاه شوند امام را در حال نماز یافتند و درندگان گرد او حلقه زده بودند. پس دستور داد او را از آنجا به خانه‌اش بازگردانند.

#الارشاد : ج² ص³³⁴-³³⁵