به گمانم قرار نیست هیچ اتفاق خاصی بیفتد...

به گمانم قرار نیست هیچ اتفاق خاصی بیفتد...

دیگر کم و بیش دارم ایمان می آورم,

همه چیز همانگونه که باید ، اتفاق می افتد...

و کائنات کار خود را خوب خوب می دانند,

فقط نباید از حرکت بایستم...

به محض اینکه متوقف شوم,

کلاهمان در هم می رود...

و شروع می کنم به گلایه هایی از همان دست,

که خودت می دانی...

می خواهم زندگی را ساده برگزارکنم,

عاشق گل های مريم بمانم...

و عطر بهار نارنج را از ياد نبرم,

سادگی را دوست دارم...

ساده ام ، ساده ی ساده...

خودم را و خدایم را دوست دارم,

من با او دوستم...

همدیگر را دوست داریم,

سالهاست آسوده و امن در کنار هم زندگی می کنیم...

او دست مرا می گیرد,

و من هم دیگر دارم می فهمم

که هرگز نباید دستش را رها کنم...