بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
که از سرکشی و تکبّر نسبت به تو دست بردارد و از پا فشاری بر گناه دوری کند و استغفار را بر خود واجب بداند.
فراز 15 - اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‌، وَ هَبْ لِي مَا يَجِبُ عَلَيَّ لَكَ‌، وَ عَافِنِي مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ‌، وَ أَجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ الْإِسَاءَةِ‌، فَإِنَّكَ مَلِي‏ءٌ بِالْعَفْوِ‌، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ‌، مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ‌، لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ‌، وَ لَا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ‌، حَاشَاكَ - بار إلها! بر محمّد و آلش صلوات رحمت فرست و حقوقی که بر عهدۀ من داری بر من ببخش و از عذابی که از جانب تو سزاوار آنم، مرا به سلامت دار؛ و از اموری که بدکاران از آن می‌ ترسند، پناهم ده؛ مسلماً به گذشت از گنهکار قدرت داری؛ و برای آمرزش، مورد امیدی؛ به چشم‌پوشی از گناه معروفی، برای حاجتم محلّ ‌طلبی جز تو نیست و برای گناهم آمرزنده‌ای غیر تو وجود ندارد، حاشا که چنین نباشی.
شرحی مختصر :
تردیدی نیست که ما معصوم نیستیم و گناهان بسیاری را مرتکب شده و در پروندۀ خود ثبت نموده‌ایم و اگر با بخشش إلهی و شفاعت محو نشود، به عقوبت آن خواهیم رسید.
گناهان بسیاری داریم که نادانی و غفلت سبب ارتکاب به آن شده است و حتی خودمان نیز نمی‌دانیم که کدام مواضع، گفتار و اعمال ما گناهانی از این دست بوده است؛ اما گناهانی را نیزمرتکب شده‌ایم که خودمان به خطا بودن آن و مغایرتش با امر و نهی إلهی، آگاه بودیم، اما میل به اطاعت از هوای نفسی که شیاطین جنّ و انس نیز در آتش آن دمیده و می‌ دمند، ما را بدان وا داشته است.
درک گناهکار بودن و اقرار به آن، فضیلت بسیار بزرگی است؛ چنان که فرمود: حضرت یونس علیه السلام، به منزه بودن خدا و خطاکار بودن خودش اقرار نمود، لذا خداوند او را بخشید ونجات داد و در ادامه فرمود: تمامی مؤمنان را نیز همین‌گونه نجات می‌دهم :
فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ -ما دعای او را به اجابت رسانديم، واز آن اندوه نجاتش بخشيديم، و همينگونه مؤ‌منان را نجات می‏دهيم.(سوره انبیاء آیه 88)
اقرار به گناهکار بودن، تکبر را می‌ شکند و مؤمن را در برابر خداوند متعال، خاضع و خاشع می‌گرداند، و انگیزه استغفار، توبه و اصلاح را در او ایجاد و تقویت می‌نماید و امید به نجات را دلش زنده می‌کند؛ اما گاهی درک و احساس گناهکار بودن، و توجه به بزرگی گناهان در محضر خداوند سبحان و اقرار به آنها، به گونه‌ایست که یأس از رحمت و مغفرت إلهی را بر انسان چیره می‌کند(ادامه دارد...)