وای از آن دم که دلت دست هوس می افتد

وای از آن دم که دلت دست هوس می افتد
حاکمِ عقل تو از عرش نفس می افتد

می شود پُر،دلت از شهوت و امیال غلط
در دلت هم گُل مهرِ همه کس می افتد

راه تشخیص نداری و دلت با خواهش
منطق از توی سرت از همه پس می افتد

بی خیال از همه ی عالم و آدم هر شب
در تب و تاب کمی فکر عبث می افتد

لحظه ای غفلت و یک عمر پشیمانی آن
دلت از غصه و غم کنج قفس می افتد
سرگشته